Συνειδητος εθνοπροστατευτισμος

Εδώ και δύο περίπου χρόνια η εξέλιξη των δημοσίων συζητήσεων στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης έχει λάβει χαρακτήρα άσκοπης φλυαρίας και σκόπιμης χρονοτριβής, γεγονός που υποδηλώνει όχι τόσο την έλλειψη πολιτικής βούλησης για τη λήψη δραστικών αποφάσεων σχετικά με το μέλλον της ευρωζώνης, όσο μια συνειδητή ροπή στην αδράνεια, εν ονόματι ενός ακατονόμαστου και ανομολόγητου «εθνοπροστατευτισμού» εκ μέρους των ισχυρών κυρίως κρατών. Εάν οι διακηρύξεις της Γερμανίδας καγκελαρίου, Άγκελα Μέρκελ, ή του Γάλλου προέδρου, Νικολά Σαρκοζί υπέρ της προστασίας του...
ευρώ ήταν όντως ειλικρινείς και καθαρές από την πρώτη στιγμή, δεν θα είχε χρειαστεί να τις επαναλαμβάνουν κάθε τρεις και λίγο και να μην ιδρώνει το αφτί κανενός οίκου αξιολόγησης ή να μην επιτυγχάνεται καμία θετική επίδραση στις αγορές. Και αν όντως το πρόβλημα της Ευρώπης ήταν μόνο η Ελλάδα, θα ήταν εντιμότερο να της υποδείξουν το δρόμο της εξόδου, παρά να ασκούν σε βάρος της ανώδυνους για τους ίδιους πειραματισμούς και να βασίζουν επάνω στο μαρτύριό της ένα εικονικό ενδιαφέρον υπέρ της συνοχής και της συνέχισης της ΟΝΕ. Η φράση που αποδόθηκε στον Χέλμουτ Κολ, ότι «η Άγκελα Μέρκελ μου καταστρέφει την Ευρώπη», ασχέτως εάν διαψεύστηκε και κατά κάποιο τρόπο επιχειρήθηκε να λάβει τη μορφή «η Ευρώπη μου καταστρέφει τη Μέρκελ», αποτυπώνει τα προαναφερθέντα.

metro